Пампаваць усім!
Гэты цуд не магу астанавіць, грае й грае на паўторы. І рука не дрыганецца, каб пераключыць -)Вельмі спадабалася. Нават патаньчыў, успомніў былое)


Вось што пішуць у сеціве:

"Tanin Jazz
Биография:
Группа "Тanin Jazz" была образована в 2007 году в Минске. Коллектив исполняет эклектичную поп-музыку, основанную на сочетании живого звучания и электроники с примесью джаза.
Состав группы: Татьяна Горошко (вокал, музыка, аранжировка), Андрей "Reissen" Березняцкий (DJ, музыка, тексты, аранжировка), Елена Ярмолович (тексты), Матин Асимов (гитара, слова). В сентябре 2008 М.Асимов умер от острого лимфобластного лейкоза.
В записях коллектива принимали участие Константин Горячий (клавишные; "Apple Tea"), Павел Аракелян (саксофон, флейта), Александр Сторожук (ударные; "Ляпис Трубецкой").
Композиции коллектива прозвучали в нескольких заметных российских кинопроектах, в том числе в фильме "Розыгрыш" (реж. А.Кудиненко, прод. П.Лунгин, 2008).

Фестивали: "Be2gether" (Нарвилишки, Литва, 2008).

Награды "Experty.by": попадание альбома "Feel This Time" в топ-10 по версиям "Большого жюри" и "Иностранных экспертов" по итогам 2008 (см. итоги 2008).

Дискография:
"Feel This Time" (альбом, CD, 2008)
Сайт: www.taninjazz.net (на стадии разработки)
Контакты: +375 29 167 29 93, taninjazz@gmail.com

Д.Безкоровайный"

...і шмат яшчэ што добрае. На канцэрце Tanin Jazz спадабаўся незвычайны голас Тані і, канешне, тэксты Алёны Ярмаловіч, але гэта песьня адчыніла мне вочы)

До какой степени униженности надо дойти, чтобы вмето "до свидания", услышать слова благодарности за общение.
Женщины! НЕ СКРЫВАЙТЕ домашнего насилия! Не теряйте себя, пожалуйста!

У Дзіцячым Цэнтральным парку, валяюся на траве. Сесія здана, але ад гэтага не салодка, ды не горка. Адным позіркам можна сказаць як мне гэтая сесія далася.)

Калі пачалася гаворка пра Белагруда, то зраблю невялічкую фотасправаздачу.
Белагруда была апошняй вёскай, якую мы разам з yaska_shakh і кіроўцай і ідэйным натхніцелям vadimux, наведалі. Вельмі прыгожа, бераг Дзітвы, засьнежаныя пагоркі і дрэвы. Адным словам файна.)
Больш пра Белагруда можна знайсці тут... і ў Вадзіка ў ЖЖ , і на Radzima.org

( + сепия )

Имитация Color Efex Pro 3 [BW Conversion 50], Alien Skin Exposure 2 [Black and White Film - Sepia - Soft]

Привет! Решил появиться). Появляюсь с новыми обоями для рабочего стола. Провел эксперимент со светом и помогла мне в этом наша кассир Юленька. Спасибо ей. Все очень понравилось, остался настолько доволен что решил сделать еще и обои на свой рабочий стол с Юленькой.
Тааак!? А о чем вы подумали, когда я писал остался доволен?!
Я остлся доволн результатом фотосета. Смотрите сами.

Как чудесно встретить хорошего человека, которого давно не видел. Вдвойне чудеснее встретиться в ЖЖ.
Как же я удивлен и обрадован, когда я встретил такого человека!
Советую любить и жаловать - сестра Анна annaol_33! Вместе мы провели замечательно несколько недель учёбы а РПУ. К моему глубокому сожалению так после и не виделись. А теперь Аннушка меня нашла. УрА!)

Каля аўтавакзала прыемны пах. Вінны ў гэтым хлебазавод, што знаходзіцца насупраць вакзала. Што мяне папхнула зайсьці у краму хлебазавода? Гэта няздольнасьць чакаць і папхнула мусіць, бо грошай у кішэні не было... Набліжаючыся да ўваходу заўважыў старога мужчыну. Ён у руцэ трымаў файны пОртфель, не звычайнага чорнага, а сьветла-карычневага колеру. Падобнага на танюсенькую скураную кару маладога клёна. Ішоў я хутка і стары зразумеў што яго перасоўванні да ўваходу сутыкнуць нас. І маючы рацыю каб прайсьці першым, ён астанаваіў свой ход каля прыступак і рукой ветліва паказаў мне на дзьверы. Нібы кніксэн зрабіў. Маўляў, калі ласка, праходзьце. На кніксэн гэта было падобна яшчэ і з-за яго сутуласьці і паторгвання галавы. Я спыніўся каля яго і паўтарыў ягоны жэст на свой лад. У адказ ён таксама паўтарыў свой кніксэн. І толькі я хацеў узяцца за ручку дзьвярэй, як яны самі адчыніліся і таўстая цётка гадоў пад 50 з клумкамі выпаўзла на вуліцу падазрона паглядаючы на нас са старым. Я прытрымаў дзьверы і зайшоў апасьля мужчыны. Хацеў ужо накіравацца да прылаўка, як гэты дзядочак зачапіў мяне. Прыпомніў як выглядалі студэнты 1919 года. Вызначыў што я таксама на іх падобны. (!??!!!) Мы разгаварыліся. Яго так сама клічуць Аляксандрам, інжэнер, некалі працаваў выкладчыкам. Цікава тут тое, што ён спытаў ці размаўляю я па беларуску, тлумачыўі мне адрозьненне паміж жамутдзінамі і жамойтамі. Запытаў ці веруючы я...
Так. Веруючы.
Некалькі разоў покуль размаўлялі, забываўся і зноў пытаў ці я веруючы. Разышліся неяк не па людску... Яго памяць не давала мне зыйсьці. І ён паўторваў і паўторваў амаль адное і тое ж. А час ужо падхапіў мяне ісьці па справах. Нават сказаўшы яму дапабачэнне і ўжо развярнуўшыся каб ісьці, ён яшчэ высьвятляў ці ведаю я што Спасібо гэта ад Спасі Бог. І трэба казаць не дзякуй, а дзякую....
І ўсё ж я зыйшоў. Прыехаў мой аўтобус, які возіць "перадачкі-заказы" з Воранава для нашай студыі.
Дарогай шоў, успамінаў старога, спрабаваў ставіць яму сацыяльны дыягназ, як нас вучылі... Успамінаў ягоныя малыя крокі. Гэта выглядала нібы дрэва навучылі хадзіць і яно памалу адно за адным перастаўляла карані... Успамінаў сутулую сьпіну, белую сівую галаву і твар.... Твар чысты, з маршчынамі "гусіныя лапкі" каля вачэй, нават празрысты. І было самотна. І было радасна.

Брат Іван, ён жа больш вядомы ў сетцы, як філёляг yaska_shakh.....




( распавядае пра Братства )


( углядаецца ў фотаздымкі )


( адным словам настальгіруе )

( +2 )

Чалавек, які вельмі важную ролю займае ў маім жыцці. Да якога я стаўлюся з вялікай павагай, якога магу назваць айцом у звычайным сэнсе гэтага слова. Эмацыянальны, сапраўдны, жывы. Які і па-айцоўскі ставіцца да кожнага хто звяртаецца да яго.

Ужо бег хутчэй да хаты, сыходзіў з тэррыторыі храма прыхода "Усіх Пакутных Радасць", калі мяне зачапіў гэты мужчына зправа. Акурат была нядзеля і я паехаў на службу ды яшчэ каб пафатаграфаваць. Спяшаючыся, я ўжо казаў яму: "Не-не-не, я бедны студэнт і ўжо канец сэссіі, у мяне нічога няма..." А ён запытаў у мяне, каб я яго сфатаграфаваў... І стала мне цікаўна..), бо не першы ён жабрак, які звяртаўся да мяне з такой просьбай. Я пачаў размову, каб растлумачыць што здымак застанецца толькі мне...Разгаварыліся... Сябар гэтага чалавека (мужчына злева) сядзеў моўчкі, потым пачаў задаваць пытанні пра фатапарат, такія досыць талковыя. Аказалася ён у мінулым фатограф, нават камера ў яго была не абы што - Hasselblad'ам здымаў, потым так жыццё перамянілася, што яго пасадзілі ў турму. Калі выйшаў, то ні сям'і, ні хаты. Жонка развялася з ім. Ёе сам рускі, а ў Менску сястра жыве, вырашаў прыехаць да яе, але і тут новае жыццё не пачалося. Ад парогу завярнулі яго на вакзал. З таго часу і бадзяецца.
Прасілі мяне надрукаваць ім фоткі. Але шкада я не зрабіў, бо часу зусім не было..мо на гэтай сэссіі пабачу іх..



Уже беал скорее домой, уходил с територии храма прихода "Всех Скорбящих Радость", когда меня зацепил этот мужчина справа. Как раз было воскресенье и я приехал на службу да еще чтобы пофотографировать. Торопясь, я уже говорил ему: "Нет-нет-нет, я бедный студент и уже конец сессии, у меня ничего нет..." А он попросил сфотографировать его... И стало мне любопытно..), потому что он не первый нищий, который обращается ко мне с такой просьбой. Я начал разговор, чтобы объяснить что снимок останется только мне...Разговорились... Друг этого человека (мужчина слева) сидел молчком, потом начал задавать вопросы про фатапарат, такие достаточно путные. Оказалось, он в прошлом фотограф, даже камера у его была ни лишь бы что - Hasselblad'ам снимал, потом жизнь переменилась, его посадили в тюрьму. Когда вышел, то ни семьи, ни дома. Жена с ним развелась. Сам русский, а в Менске сестра живет, решил приехать к ней, но и тут новая жизнь ни началась. От порога повернули его на вокзал. С того времени и скитается.
Просили меня напечатать им фотки. Но жаль я ни сделал, ведь времени совсем не было..может на этой сессии повидаю их..

Только я успел набрать "...озорников" позвонил телефон мобильный.
Детский, волнующийся, срывающийся голос мальчика произнес:"Здрасьте. Вы не туда звоните. И больше не звоните сюда, пожалуйста. До свидания." Почти без остановок, но старательно выговаривая каждое слово. После коротких гудков я ооочень задумался, на весьмааа продолжительное время. Короче меня это повергло в ступор.)
Оказалось все просто. Еще с утра я звонил двоюродной сестре уточнить будет ли она дома, просила помочь разобраться с компом что-то у всех в последнее время с этим проблемы... Она не отвечала и я с радостью про это дело и забыл. Сегодня выходной, все-таки, у меня!-) Светлана просто успела сменить номер.



Не поверите. Я ее ростил с самых пеленок. Только что колыбельные не пел.) Тетка тогда жила с семьей совсем близко от нас, через пару домов. Сейчас эта жабаня вся в карьерных планах. Конечно же шоу-бизнес и тд и тп.. Поет, а танцы уже бросила.