xxx:
моя знакомая взяла в магазине 2 книжки при мне
1) Эммануэль
2) Псалтырь
как это совместимо не знаю

yyy:
эт нормально
у нас однажды взяли УК РФ и Лолиту...

БАШОРГ

http://www.youtube.com/watch?v=D2FX9rviEhw&feature=player_embedded

...или светопись овечками!!! Это просто отжиг !!! ООООчень смешно!

Прыйшоў да нас на працу чалаваек. Сфатагрфавалі, покуль чакаў, пачаў размову "за жыццё". Пачаў травіць анекдоты. Я добра не чуў, але потым мне ўсё "данесена" было нашай любімай Л..)

АнеГдот:

Ляцяць сыны Лукі па-над рэспублікай. Старэйшы вазьмі ды і выкінь сто баксаў за вакно. Браты пазіраюць на яго здзіўлена і пытаюць:
- На што ты гэта зрабіў?
- А, вось будзе ісьці чалавек... Знойдзе сто даляраў, яму шчасце будзе.
Ляцяць далей. Сярэдні вазьмі ды й выкіні за вакно пяць соцен даляраў. Браты глядзяць здзіўлена!
- А, на што пяць соцен?! - у адзін голас пытаюцца яны.
- А, хай пяць чалавек знойдуць даляры і парадуюцца. Будзе ім шчасце...
Малодшы тады і кажа....
( ...спосаб парадаваць краіну )

Каля аўтавакзала прыемны пах. Вінны ў гэтым хлебазавод, што знаходзіцца насупраць вакзала. Што мяне папхнула зайсьці у краму хлебазавода? Гэта няздольнасьць чакаць і папхнула мусіць, бо грошай у кішэні не было... Набліжаючыся да ўваходу заўважыў старога мужчыну. Ён у руцэ трымаў файны пОртфель, не звычайнага чорнага, а сьветла-карычневага колеру. Падобнага на танюсенькую скураную кару маладога клёна. Ішоў я хутка і стары зразумеў што яго перасоўванні да ўваходу сутыкнуць нас. І маючы рацыю каб прайсьці першым, ён астанаваіў свой ход каля прыступак і рукой ветліва паказаў мне на дзьверы. Нібы кніксэн зрабіў. Маўляў, калі ласка, праходзьце. На кніксэн гэта было падобна яшчэ і з-за яго сутуласьці і паторгвання галавы. Я спыніўся каля яго і паўтарыў ягоны жэст на свой лад. У адказ ён таксама паўтарыў свой кніксэн. І толькі я хацеў узяцца за ручку дзьвярэй, як яны самі адчыніліся і таўстая цётка гадоў пад 50 з клумкамі выпаўзла на вуліцу падазрона паглядаючы на нас са старым. Я прытрымаў дзьверы і зайшоў апасьля мужчыны. Хацеў ужо накіравацца да прылаўка, як гэты дзядочак зачапіў мяне. Прыпомніў як выглядалі студэнты 1919 года. Вызначыў што я таксама на іх падобны. (!??!!!) Мы разгаварыліся. Яго так сама клічуць Аляксандрам, інжэнер, некалі працаваў выкладчыкам. Цікава тут тое, што ён спытаў ці размаўляю я па беларуску, тлумачыўі мне адрозьненне паміж жамутдзінамі і жамойтамі. Запытаў ці веруючы я...
Так. Веруючы.
Некалькі разоў покуль размаўлялі, забываўся і зноў пытаў ці я веруючы. Разышліся неяк не па людску... Яго памяць не давала мне зыйсьці. І ён паўторваў і паўторваў амаль адное і тое ж. А час ужо падхапіў мяне ісьці па справах. Нават сказаўшы яму дапабачэнне і ўжо развярнуўшыся каб ісьці, ён яшчэ высьвятляў ці ведаю я што Спасібо гэта ад Спасі Бог. І трэба казаць не дзякуй, а дзякую....
І ўсё ж я зыйшоў. Прыехаў мой аўтобус, які возіць "перадачкі-заказы" з Воранава для нашай студыі.
Дарогай шоў, успамінаў старога, спрабаваў ставіць яму сацыяльны дыягназ, як нас вучылі... Успамінаў ягоныя малыя крокі. Гэта выглядала нібы дрэва навучылі хадзіць і яно памалу адно за адным перастаўляла карані... Успамінаў сутулую сьпіну, белую сівую галаву і твар.... Твар чысты, з маршчынамі "гусіныя лапкі" каля вачэй, нават празрысты. І было самотна. І было радасна.

Всех, для кого обновление года - праздник, ПОЗДРАВЛЯЮ! Побольше веры вам в Новом, в частности в себя, а лучше в Бога.

Ужо бег хутчэй да хаты, сыходзіў з тэррыторыі храма прыхода "Усіх Пакутных Радасць", калі мяне зачапіў гэты мужчына зправа. Акурат была нядзеля і я паехаў на службу ды яшчэ каб пафатаграфаваць. Спяшаючыся, я ўжо казаў яму: "Не-не-не, я бедны студэнт і ўжо канец сэссіі, у мяне нічога няма..." А ён запытаў у мяне, каб я яго сфатаграфаваў... І стала мне цікаўна..), бо не першы ён жабрак, які звяртаўся да мяне з такой просьбай. Я пачаў размову, каб растлумачыць што здымак застанецца толькі мне...Разгаварыліся... Сябар гэтага чалавека (мужчына злева) сядзеў моўчкі, потым пачаў задаваць пытанні пра фатапарат, такія досыць талковыя. Аказалася ён у мінулым фатограф, нават камера ў яго была не абы што - Hasselblad'ам здымаў, потым так жыццё перамянілася, што яго пасадзілі ў турму. Калі выйшаў, то ні сям'і, ні хаты. Жонка развялася з ім. Ёе сам рускі, а ў Менску сястра жыве, вырашаў прыехаць да яе, але і тут новае жыццё не пачалося. Ад парогу завярнулі яго на вакзал. З таго часу і бадзяецца.
Прасілі мяне надрукаваць ім фоткі. Але шкада я не зрабіў, бо часу зусім не было..мо на гэтай сэссіі пабачу іх..



Уже беал скорее домой, уходил с територии храма прихода "Всех Скорбящих Радость", когда меня зацепил этот мужчина справа. Как раз было воскресенье и я приехал на службу да еще чтобы пофотографировать. Торопясь, я уже говорил ему: "Нет-нет-нет, я бедный студент и уже конец сессии, у меня ничего нет..." А он попросил сфотографировать его... И стало мне любопытно..), потому что он не первый нищий, который обращается ко мне с такой просьбой. Я начал разговор, чтобы объяснить что снимок останется только мне...Разговорились... Друг этого человека (мужчина слева) сидел молчком, потом начал задавать вопросы про фатапарат, такие достаточно путные. Оказалось, он в прошлом фотограф, даже камера у его была ни лишь бы что - Hasselblad'ам снимал, потом жизнь переменилась, его посадили в тюрьму. Когда вышел, то ни семьи, ни дома. Жена с ним развелась. Сам русский, а в Менске сестра живет, решил приехать к ней, но и тут новая жизнь ни началась. От порога повернули его на вокзал. С того времени и скитается.
Просили меня напечатать им фотки. Но жаль я ни сделал, ведь времени совсем не было..может на этой сессии повидаю их..

Британские евангелисты написали...

- Не ставь блог превыше себя самого;

- Не превращай блог в кумира;

- Не злоупотребляй своим ником, пользуясь анонимностью во грех; (((

- Помни день субботний, один день в неделю обходись без блога;

- Почитай других блогеров больше себя и не придавай их ошибкам чрезмерного значения; -)))

- Не убий чужую честь, репутацию и чувства;

- Не прелюбодействуй в интернете;

- Не кради чужой контент; (с)

- Не произноси ложного свидетельства на другого блогера;

- Не желай себе рейтинга другого блогера.!!!!


честно стырено у inko_gnito, читать полностью здесь

Весеннее солнце и свежий воздух утомили мои ноги, и я присел на лавочку.
Слегка щурясь на солнце, закурил.
Из сладкой весенней истомы меня вывел шорох за лавочкой. Я обернулся, и увидел малыша лет шести, который пристально всматривался под лавочку. Пацан неспешно обошел лавочку, все так же продолжая что-то под ней искать.
После рождения моего сына, я стал совсем по-другому, относится к детям.
Рассматриваю малыша.
Одежда до ужаса бедная, но вроде чистая. На носу грязное пятно. Взгляд, его взгляд меня поразил. Было в нем что-то слишком взрослое, самостоятельное. Думал, что показалось, не может в шесть лет быть такого взгляда. Но малыш смотрел под лавочку именно так.
Я достал жвачку и положил подушечку в рот. Малыш на мгновение перевел взгляд на мои руки, и тут же опустил глаза на землю.
- Дядя подними ноги, пожа луйста,- глядя на меня сказал пацан.
Я больше от удивления, чем осознанно поднял ноги над землей. Малыш присел, и внимательно посмотрел на землю под моими ногами.
- И тут нету, - пацан вздохнул.
- Жвачку будешь?- спросил я, глядя на этого маленького мужичка.
- А у тебя какая, я люблю фруктовые,- ответил он.
- У меня мятная, - я достал жвачку и на ладони протянул ему.
Он, немного помедлив, взял подушечку и сунул в рот.
Я улыбнулся увидев его руки, обычные руки маленького пацана, грязные до ужаса.
Мы смотрели друг на друга и жевали жвачку.
- Хорошо сегодня, тепло,- сказал я
- Снега нет, это очень хорошо,- задумчиво сказал он.
- А чем тебе снег мешал?
( читать дальше )

Смотреть картинку из газеты у kategood